دوبیتی درد

خوب رو یان جهان رحم ندارد دلشان
                    

    باید از جان گذرد هر که شود مایلشان
                                  

    روزی که سرشتند زگل پیکرشان
                                       

   سنگ اندر گلشان بود همان شد دلشان

                        *****

خوشا مرغی كه در كنج قفس با یاد صیادش

                                                چنان خرسند بنشیند كه پندارند آزادش

نمی گویم فراموشش مكن ، گاهی به یادآور

                                                اسیری را كه می داند نخواهی رفت از یادش

                             ******

نمی گیرد کسی جز غم سراغ خانه ی ما را

به زحمت جغد پیدا می کند ویرانه ی ما را

از آن شادم که می آید غمش هر شب به بالینم

چه سازم گر که غم هم گم کند کاشانه ی ما را